ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΣ ΑΕΙ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΥΣ, ΔΗΘΕΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΑΝΑΛΥΤΕΣ (ΦΩΣΤΗΡΕΣ).....

"Το πιστωτικό σύστημα, με κέντρο τις δήθεν εθνικές τράπεζες και γύρω τους μεγάλους δανειστές χρήματος και τοκογλύφους, αποτελεί μια τεράστια συγκεντροποίηση και δίνει σ' αυτήν την τάξη των παρασίτων μια μυθική δύναμη, τη δύναμη όχι μόνο να αποδεκατίζει κατά περιόδους τους βιομήχανους κεφαλαιοκράτες, αλλά και να επεμβαίνει με τον πιο επικίνδυνο τρόπο στην πραγματική παραγωγή - και η συμμορία αυτή δεν έχει ιδέα από την παραγωγή και δεν έχει καμιά δουλειά μαζί της" .
Κάρλ Μάρξ
("Το Κεφάλαιο" , τ.3, κεφ. 33)

Αφιερωμένο εξαιρετικά (να ζήσουμε να σας χαιρόμαστε...) στους Εθνικόφρονες, δεξιούς παλιάς και νέας κοπής. Εξάλλου η δικαίωση της ιστορίας είναι το πιο αποτελεσματικό αφροδισιακό. Στην υγειά μας λοιπόν.

ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ (ΕΥΤΥΧΩΣ ΜΟΝΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ)

Η γενική θεωρία της σχετικότητας του Einstein (1917), παρουσιάζει τον κόσμο κάτω από μια καινούργια, για το ανθρώπινο είδος, ενόραση. Μπροστά από τα μάτια μας και χωρίς να μπορούν οι ανθρώπινες αισθήσεις να το αντιληφθούν, ο Χρόνος και ο Χώρος αποτελούν ένα ενιαίο, αδιάσπαστο και με εντελώς ξεχωριστές ιδιότητες από αυτές που έχουν τα επί μέρους συστατικά του, σύνολο, τον αποκαλούμενο Χωροχρόνο, μέσα στον οποίο (Χωροχρόνο) εξελίσσονται όλα τα φαινόμενα της φυσικής. Ο Χωροχρόνος έχει τόση σχέση με τον Χώρο και τον Χρόνο όπως τον αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις αισθήσεις μας, όση σχέση έχουν το Χλώριο και το Νάτριο σαν επιμέρους συστατικά με το κοινό μαγειρικό Αλάτι το οποίο αποτελείται από την ένωση των δύο (Χλωρίου και Νατρίου).
Έτσι λοιπόν ότι μετράμε με τις μεζούρες (χώρος) και με τα ρολόγια μας (χρόνος) είναι ένα εικονικό τμήμα μιας πλαστής (Ευκλείδειας) πραγματικότητας που εξυπηρετεί μόνο τις ανθρώπινες πρακτικές ανάγκες. Οι μετρήσεις αυτές εξυπηρετούν μόνο το ανθρώπινο είδος, δεν έχουν καμμία σχέση με την συμπαντική πραγματικότητα και πηγάζουν από την αδυναμία μας να αντιληφθούμε τις τέσσερεις αδιαίρετες διαστάσεις (x,y,z,t) του τετραδιάστατου χωροχρόνου που μας περιβάλλει, τις οποίες οι ατελείς αισθήσεις μας αδυνατούν να συλλάβουν.
Ο μαθηματικός χωροχρόνος στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας είναι ένας μη Ευκλείδειος χώρος ο οποίος μας περιβάλλει, και ο οποίος δεν είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτός στο σύνολό του από το ανθρώπινο γένος.
Αντιπροσωπευτική είναι η αναφορά του διάσημου Βρετανού αστροφυσικού Φρέντ Χόουλ (Fred Hoyle) στην έννοια του χωροχρόνου: "Τα πάντα υπάρχουν. Ό,τι υπήρξε κάποτε και ό,τι θα υπάρξει στο μέλλον, ενυπάρχει ήδη στο παρόν. Μόνο η συνείδησή μας κάνει τον διαχωρισμό και δημιουργεί το αίσθημα της ιστορικής ακολουθίας και αυτό του περάσματος του χρόνου. Τα αισθήματα είναι ψευδαισθήσεις, δημιουργήματα της συνείδησής μας, του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τον Κόσμο".
Όπως αναφέρει δε ο διάσημος επιστήμονας της Κυβερνητικής, Heins von Foerster (1973), "ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται "κάθε τι" που βρίσκεται έξω στον γύρω χώρο του, αλλά "΄ό,τι πιστεύει" πως θα έπρεπε να είναι εκεί". Και συνεχίζει: "...τούτο δεν θα πρέπει να μας δημιουργεί έκπληξη, διότι γύρω από μας, πραγματικά, δεν υπάρχει ούτε φως, ούτε χρώμα. Υπάρχουν ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Γύρω από μας, δεν υπάρχει ούτε ήχος, ούτε μουσική, αλλά μόνο περιοδικές διακυμάνσεις της πίεσης του αέρα. Ούτε ζέστη, ούτε κρύο, παρά μόρια με μεγαλύτερη ή μικρότερη κινητική ενέργεια. Τελικά και σίγουρα γύρω από μας δεν υπάρχει ούτε πόνος ούτε χαρά. Εφ' όσον λοιπόν όλα τα προηγούμενα ερεθίσματα δεν είναι κωδικοποιημένα σε νευρική δραστηριότητα, γεννιέται η θεμελιώδης ερώτηση, πως δημιουργεί ο εγκέφαλος την καταπληκτική ποικιλία αυτού του γεμάτου χρώματα κόσμου, όπως τον αντιλαμβανόμαστε από την στιγμή που ξυπνάμε και ορισμένες φορές στα όνειρά μας, όταν κοιμόμαστε. Φαίνεται λοιπόν ότι ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται εκείνα που θέλει και αυτά που μαθαίνει να αντιλαμβάνεται.

Και όπως λέει και ο λαϊκός βάρδος:
Όλα είναι τίποτα, όλα είναι ψέματα
σαν της οθόνης τους φόνους και τα αίματα
Όλα γυρίζουνε μες το κεφάλι μας
και μας θυμίζουνε το μαύρο χάλι μας...

ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ .......

Πριν από λίγες μέρες, γνωστό υψηλόβαθμο στέλεχος ιδιωτικής τράπεζας και φίλος μου, μου εμπιστεύτηκε ότι η γυναίκα του - στέλεχος και αυτή άλλης ιδιωτικής τράπεζας - θα δώσει εξετάσεις στον ΑΣΕΠ για να προσληφθεί στο Δημόσιο.
- Καλά, του απάντησα αφελώς, η γυναίκα σου είναι τακτοποιημένη, αναγνωρισμένη και με μια καριέρα που υπόσχεται πολλά...
- Βεβαίως, μου απάντησε, όμως με ένα πολύ βασικό μειονέκτημα ... Δουλεύει. Και στο Δημόσιο θέλει να μπει για να μην Δουλεύει.
- Και οι αποδοχές της, τον ξαναρώτησα, θα είναι οι ίδιες;
-Όχι μου απάντησε. Θα παίρνει 400€ το μήνα λιγότερο. Αλλά δεν μας νοιάζει. Το πρωταρχικό είναι ότι δεν θα δουλεύει... Θέλει να ξεκουραστεί πια...
Τις τελευταίες μέρες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, πριν οι ανερχόμενοι και ακμαίοι Οθωμανοί αλώσουν την Βασιλεύουσα, υπήρχε τέτοια απαξίωση προς τις κρατικές και στρατιωτικές αρχές της Πόλης από τους πολίτες, ώστε οι περισσότεροι άνδρες (ο κύριος μοχλός κίνησης του τότε βασιλείου) κατέφευγαν σε μονές όπου μόναζαν όχι από περισσή πίστη, αλλά από την σαφή και ξεκάθαρη πρόθεσή τους να μην "δουλεύουν" και να μην στηρίζουν και παρέχουν τις υπηρεσίες τους στο κράτος.
Το κράτος λοιπόν σύντομα κατέρρευσε και με τις ευλογίες των μονών που τους φιλοξενούσαν.
Αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και θα επαναλαμβάνεται όσο υπάρχουν πολίτες που δεν διδάσκονται από αυτήν. Όσο υπάρχουν μαθητές που αποστηθίζουν ημεροχρονολογίες για τις εξετάσεις και όσο υπάρχουν γονείς που βλέπουν την ιστορία ως ένα ακόμη "μάθημα", για να περάσουν τα αμόρφωτα παιδιά τους στα ήδη απαξιωμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Τα κράτη δεν κινδυνεύουν από εξωτερικούς εχθρούς. Τα κράτη καταρρέουν εκ των ένδω. Μετά έρχονται οι "γείτονες" να αλώσουν. Και είναι απόλυτα φυσικό. Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται έλεγαν οι αρχαίοι. Αλλά στου κουφού (νεοέλληνα δημόσιου υπάλληλου) την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.
Αν υπηρετείς και στηρίζεις το κράτος σου με αίσθημα δημόσιου συμφέροντος και όχι πρόσκαιρης "κονόμας", δεν φοβάσαι κανέναν και τίποτα. Όσο μικρός και αν είσαι. Αλλιώς, αρχίζεις να φοβάσαι ακόμα και τους ξυπόλυτους γείτονές σου. Και μετά πλακώνουν οι δήθεν σωτήρες. Εξωτερικοί και Εσωτερικοί. Αλλά... πάντα με τα κατάλληλα ανταλλάγματα. Κανένας δεν έχασε πουλώντας πατριωτισμό, παρά μόνο την συνείδησή του.
Η περίπτωση του νυν κρατιδίου του Ισραήλ είναι ότι πιο σοφό έχει να διδάξει η ιστορία των ανθρώπων. Αλλά στη χώρα μας δυστυχώς την ιστορία την διαβάζουν αγράμματοι, αποστηθίζουν με πάθος το πότε (ημεροχρονολογία) έγινε η μάχη των Γαυγαμήλων (το γιατί και το πως τους αφήνει παγερά αδιάφορους) και μετά κατευθείαν για εξετάσεις στον ΑΣΕΠ.
Η Πόλη όμως ΕΑΛΩ (και πάλι). Πάνω στα κάστρα πέφτει πολεμώντας μόνος του ο τελευταίος Αυτοκράτορας (σκεπτόμενος πολίτης) χτυπημένος από τα βέλη της εγκατάλειψης και του αφορισμού. Οι άλλοι; Όπως πάντα, πρόθυμοι, θα εισπράξουν άμεσα για αντάλλαγμα, την προστασία της "Υψηλής Πύλης".
Καημένη Πατρίδα....

Ο ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ....

Το 1784 ο Γερμανός φιλόσοφος Ιμάνουελ Κάντ περιέγραφε το κίνημα των γάλλων philosophes του 18ου αιώνα με τα παρακάτω λόγια: "Διαφωτισμός είναι η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητά του, για την οποία υπεύθυνος είναι μόνο ο ίδιος. Ανωριμότητα δε είναι η αδυναμία να μεταχειρίζεσαι το νου σου χωρίς την καθοδήγηση ενός άλλου (...) Sapere aude!. Έχε το θάρρος να μεταχειρίζεσαι το δικό σου νου! Αυτή είναι η σημαία του Διαφωτισμού".
Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται και η βαθειά ρήξη που προκάλεσε ο Διαφωτισμός με την μέχρι τότε επικρατούσα τάξη των πραγμάτων. Ρήξη η οποία συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας σε ατομικό κυρίως επίπεδο και πολύ λιγότερο -δυστυχώς- σε συλλογικό.
Ο Διαφωτισμός δείχνει απεριόριστη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις που θα παράξει ο άνθρωπος μετά από την απελευθέρωσή του από τα σκοτάδια της άγνοιας και της προκατάληψης. Πιστεύει βαθειά στην υπεροχή του λόγου απέναντι στο ανορθολογικό. Στη δυνατότητα του ανθρώπου για πρόοδο και για βελτίωση της κοινωνικής και πνευματικής κατάστασής του. Ο Διαφωτισμός επιδιώκει την εξέλιξη πέρα από την παράδοση, πέρα από τις εν πολλοίς στείρες και αναχρονιστικές κληρονομημένες ιδέες. Απορρίπτει τις αυταρχικές και εκ πεποιθήσεως αντιδημοκρατικά εδραιωμένες πολιτικές και θρησκευτικές ιεραρχίες και δεν αναγνωρίζει συνθήκες που εξ ορισμού θεωρούνται αμετάβλητες, απαραβίαστες, δήθεν όσιες, και εσκεμμένα ιερές. Εξάλλου καμία τάξη δεν νομιμοποιείται μόνο και μόνο επειδή υπάρχει.
Εν αρχή ην ο λόγος. Ο λόγος (γνώση) συναδελφώνει τους ανθρώπους και τους καθιστά ίσους. Ακριβώς επειδή είναι προικισμένοι με αυτή την ιδιότητα, όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι. Ο ορθολογισμός λοιπόν και η εξίσωση του ανθρώπινου είδους οικουμενικά, χωρίς διακρίσεις και διαχωριστικά ψευτοϊδεώδη είναι η τριάδα της σκέψης του Διαφωτισμού. Ορθολογισμός, Εξισωτισμός και Οικουμενισμός.Λίγα ψήγματα ιστορίας, φιλοσοφίας, σκέψης και προβληματισμού. Όχι για καθοδήγηση, αλλά για σπορά. Όποιος θέλει φυτρώνει και όποιος δεν θέλει ανοίγει την τηλεόραση....

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ....

Θα ξεπλύνει η βροχή
τα όνειρά μου
και στο τέρμα θα φανεί
το λεωφορείο

Στην απόμακρη ματιά μου
μόνο κρύο.

Ο χειμώνας θα μου δώσει
αρχή και τέλος
και η πόλη θα γυμνώσει
την ελπίδα

Η αγάπη μες τα μάτια μου
παγίδα.

Σαν τριαντάφυλλο ματώνω,
δίχως βέλος
Κι όπου σ 'έψαξα
φωνή χωρίς αστείο

Του χειμώνα ή της ψυχής μου
τόσο κρύο;

Φύγε... τέτοια δεν μου πρέπει
ελευθερία,
η αγάπη και ο θάνατος
εταίροι
και η ζωή μου μια κλειστή
καγκελαρία.


Αφιερωμένο στον μικρούλη γιο μου Κωνσταντίνο που ψήνεται στον πυρετό από αμυγδαλίτιδα.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ*

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ*



Αφού στη θάλασσά σου σβύσαν τα όνειρά μου
και απ' τα σοκάκια σου νεκρή βγαίνει η αυγή
πάνω στα κάστρα σου αυτοκτόνησε η χαρά μου
και άφησε πίσω για σημαία μια κραυγή.

Αφού στο γκρίζο των σπιτιών σου ζωγραφίζω
με μαύρη κάπνα και σκουριά μια φυλακή
Τη μέρα φεύγω, δραπετεύω, μα γυρίζω
τη νύχτα μόνος, στο μικρό μου το κελί.

Τι ν' αγαπώ, να θέλω από σένα;
Τι μου ζητάς να δώσω πιο πολύ;
Κορμιά που ζουν μα ήδη είναι πεθαμένα
Ψυχές που πότισες με ξύδι και χολή.

Τι με κρατάς; Κι αν φύγω τι σε μέλλει;
Έναν λιγότερο θάχεις να τυραννάς
Είσαι μια πόλη που κερνώ ψωμί και μέλι
Είσαι μια πόλη που φαρμάκι με κερνάς.


(Αφιερωμένο στους τρεις άρχοντες της πόλης μας, Μητροπολίτη, Δήμαρχο και Νομάρχη)



* Οι πόλεις [κράτη] έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν......

Κρίση και Κροίσοι Νο 2

Είναι γνωστό ότι η κινητήριος δύναμη που οδηγεί και κατευθύνει την παγκόσμια χρηματοπιστωτική αγορά εκπορεύεται μέσα από δύο πανανθρώπινα ψυχικά χαρακτηριστικά. Τον Φόβο και την Απληστία. Όποιος κατορθώσει να τιθασεύσει και να ελέγξει τα δύο αυτά πρωτόγονα συναισθήματα - πράγμα εξαιρετικά δύσκολο - έχει λύσει το πρόβλημα της επιβίωσής του και όχι μόνο.
Στην παγίδα του Φόβου και της Aπληστίας πέφτουν όλοι σχεδόν και δη οι έχοντες εξουσία άρα και χρήμα, με την ευκολία που πέφτει από το ποδήλατο ο πεντάχρονος γιος μου. Και μετά σκούζουν και κλαίνε, μέχρι να ξανασηκωθούν και να ανέβουν πάλι στη σέλα. Και μετά από λίγο ξαναπέφτουν, ξανασηκώνονται και ούτω καθ' εξής. Έτσι πορεύεται ανά τους αιώνες η παγκόσμια οικονομία. Τη μια πάνω στη σέλα την άλλη ξάπλα στο χώμα ματωμένη.
Μόνο που εμείς οι κοινοί θνητοί -και τυχεροί ενίοτε- δεν έχουμε, ούτε είχαμε ποτέ τέτοιου είδους ποδήλατα. Για μας η ηδονή της σέλας και ο πρόσκαιρος και ασταθής αυνανισμός που παρέχει, ήταν και παραμένει μόνο ονειρική - άρα ασφαλής -φαντασίωση.
Οι έχοντες, με αποκορύφωμα την πρόσφατη κρίση, έχοντας πέσει με τα μούτρα, μετά από ορθοπεταλιά δέκα περίπου ετών, στην μαρμίτα της απληστίας, έπεισαν τους κατιόντες αυτών θνητούς και τους υποσχέθηκαν "να γίνουν πλουσιότεροι με δανεικά". Η κατάσταση του "καταναλώνω με έντοκους δάνειους πόρους" οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην χρεοκοπία των μεν και συντομότατα σε αλόγιστη συσσώρευση χρημάτων και αγαθών στους δε.
Αλλά "μέγα θαύμα τρεις ημέρες το πολύ σαράντα" λέγει ο θυμόσοφος λαός μας.
Το χρήμα που αποθηκεύεται, χωρίς να αναδιανέμεται δεν παράγει τίποτα. Ο σωρευμένος πλούτος είναι φτώχεια. Και όταν οι καταναλωτές έπαψαν να αγοράζουν -γιατί δεν είχαν- τα προϊόντα των παραγωγών Κροίσων αυτά έμειναν και μένουν απούλητα. Έτσι η καταστροφή χτύπησε και την πόρτα τους.
Μόνο που οι δύσμοιροι δεν μπορούν να αντιληφθούν την λύση του προβλήματος. Δεν φτάνει το μυαλό τους ως εκεί. Η πλεονεξία και ο φόβος εξουσιάζει κάθε πτυχή του μυαλού τους. Για να αγοράσω τα προϊόντα σου πρέπει να μου δώσεις λεφτά (μισθοδοσία - συντάξεις) για να στα δώσω πίσω (να καταναλώσω) και να σου μείνει το κέρδος.
Εάν μου τα πάρεις όλα, με τι θα αγοράσω; Σε ποιόν θα πουλήσεις; Τι και πως θα κερδίσεις;
Έτσι στην τωρινή πτώση τους από το ποδήλατο, η επισφαλής πλέον σέλα έχει φύγει από την θέση της, μεταμορφώνοντας τον πρόσκαιρο και ασταθή αυνανισμό σε απρόβλεπτη και πρωτόγνωρη κραυγή πόνου στο από πολλών ετών διάτρητο υπογάστριό τους.
Ώσπου λοιπόν να περάσει από το μυαλό τους και να κάνουν πράξη, θέλοντας και μη, την αναδιανομή των σωρευμένων, εμείς αρνούμαστε την κατανάλωση με δανεικά και χαμογελάμε πονηρά βλέποντάς τους να κάνουν ποδήλατο χωρίς σέλα προσπαθώντας πανικόβλητοι να σώσουν αυτά που απέκτησαν...

Η κρίση, η κρίση και .....οι Κροίσοι

Όποιος Ευρωπαίος πολίτης πιστεύει ότι ψηφίζοντας σε αυτές τις Ευρωεκλογές συμβάλλει έστω και στο ελάχιστο στη διαμόρφωση της οικονομικής και κοινωνικής πορείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει βαθμό ευφυΐας πολύ κατώτερο και από την νόμιμα εκλεγμένη Μις Τουρισμός Πλατανόκαμπου Ημαθίας των ομώνυμων τοπικών καλλιστείων, τα οποία (εν λόγω Καλλιστεία) εκτιμώ περισσότερο από την παραπάνω διαδικασία (Ευρωεκλογές).
Σε μια παγκόσμια κοινωνία των εθνών και σε μια ευρωπαϊκή ένωση που τον πρώτο λόγο έχουν οι Τραπεζίτες, οι πολίτες και τα κράτη αγωνίζονται απελπισμένα και χωρίς επιτυχία να ξεφύγουν από τα δεσμά της παγκόσμιας τοκογλυφίας. Το κήρυγμα του σύγχρονου καπιταλισμού: "Γίνε πλουσιότερος με δανεικά" που τεχνηέντως περιεβλήθη με μανδύα ταχυδακτυλουργού Σωτήρα οδήγησε σε θαυμαστά αποτελέσματα. Τα εκ των τραπεζιτών εκπορευόμενα διαφημιστικά μηνύματα με αυτιστικούς, δυσλεξικούς και νοητικά καθυστερημένος πρωταγωνιστές απορροφήθηκαν αμέσως από τους καταναλωτές, που ταυτίστηκαν μαζί τους με ειλικρίνεια που θα ζήλευε Καθολικός εξομολόγος.
Δυστυχώς όμως, μετά από τα θαύματα έρχεται η σταύρωση. Εξάλλου κανένας άθλος δεν μένει ατιμώρητος, πόσο μάλλον ο άθλος που εκπορεύεται από τον ψεύτικο πλούτο (με τοκοφόρα δανεικά).
Και τώρα όλοι αυτοί που τους έκοψαν την ονείρωξη στη μέση, αγουροξυπνημένοι και κάθιδροι καλούνται να νομιμοποιήσουν αυτούς που τους οδήγησαν στην απόγνωση.
Το κόλπο παλιό... Εκλογές με επίφαση εκπορευόμενης (από τα Μίντια και όχι μόνο) Δημοκρατίας.
Έτσι οι Κροίσοι οδηγούν αυτούς που δεν είχαν ούτε έχουν κρίση μέσα από τεχνητή κρίση σε μια ανελεύθερη κοινωνία ανθρώπων και κατ'επέκταση κρατών.
Αλλά όπως είπαμε και πιο πριν, κανένας άθλος δεν μένει ατιμώρητος. Και βέβαια αυτό ισχύει και για τους Κροίσους.
Αλλά γι' αυτούς θα επανέλθουμε εκτενέστερα στο μέλλον...

Ο ΡΟΖ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΔΗΘΕΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Στις 15 Ιανουαρίου του 1919 στρατιώτες εισέβαλλαν στο σπίτι που κρυβόταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Κάρλ Λίμπκνεχτ ηγέτες του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν στο ξενοδοχείο "΄Εντεν" που βρισκόταν στις δυτικές συνοικίες του Βερολίνου.
Τον Λίμπκνεχτ τον χτύπησαν στο κεφάλι, τον έσυραν έξω από το κτίριο και τον πυροβόλησαν.
Την Ρόζα Λούξεμπουργκ την έσπασαν το κρανίο, την έσυραν στη γέφυρα του Λιχτενστάιν και εκεί ένας λοχαγός την πυροβόλησε στο κεφάλι όντας αναίσθητη. Ύστερα, "ξεφορτώθηκαν" το πτώμα της άτυχης νεκρής στον ποταμό Σπρέε. Την βρήκαν μετά από έξι μήνες σε κατάσταση αποσύνθεσης.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ μητέρα της φράσης "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" ήταν ήδη επικηρυγμένη με 100.000 μάρκα, με το τέλος της προδιαγεγραμμένο.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ δολοφονήθηκε. Το απόσταγμα όμως της ιδεολογίας της και οι τρεις αγαπημένες της λέξεις, δεν χάθηκαν. Έγιναν ιδεολογικό ορμητήριο για τις επόμενες γενιές, για τους επόμενους αγωνιστές, για τους οραματιστές του δυνατού και του αδύνατου. Για αυτούς που μέχρι σήμερα πιστεύουν και αγωνίζονται ο καθένας μέσα από το δικό του ατομικό ή συλλογικό πόστο.
"Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" λοιπόν. Φράση και πάλι επίκαιρη στις μέρες μας, δυστυχώς όμως μέσα από άλαλα χείλη ασεβών. Αυτών που ούτε Σοσιαλιστές είναι ούτε την βαρβαρότητα γνώρισαν. Και εύχονται και απεύχονται βαθειά μέσα τους να μην την γνωρίσουν. Γιατί αυτή τη φορά η βαρβαρότητα δεν θα έρθει από τους εν αδίκω ποιούντες, αλλά από τους εν δικαίω. Και η βαρβαρότητα που εκπορεύεται από τους δεύτερους έχει αποδειχθεί από την ιστορία ότι είναι η πιο σκληρή και η πλέον απάνθρωπη.
"Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" λοιπόν. Και όταν οι νυν και εν πολλοίς πεποιημένοι "Σοσιαλιστές" ανοίξουν για μια ακόμη φορά στην ιστορία τους την βαλβίδα της κοινωνικής εκτόνωσης, μέσα από το ανθρώπινο τάχα πρόσωπο της διαχείρισης των αγαθών - (υλικών πρωτίστως και αν μας περισσέψει και πνευματικών) - θα φέρουν σύντομα (4-6 χρόνια) σε πέρας την αποστολή τους και θα αποχωρήσουν ένδοξοι, πλην ταπεινωμένοι τάχα, με την γεύση της περίλαμπρης ήττας στα χείλη (και της νίκης στην τσέπη), ανοίγοντας τον δρόμο στους άλλους, τους απροκάλυπτα καραδοκούντες, στρώνοντας τους για μια ακόμη φορά το χαλί της άμετρης χρήσης και κατάχρησης.
Και όπως λέει και ο λαϊκός ποιητής...
Αλλαγή μόνο για μόστρα...
Κάτσε Ανδρέα (βλ. Γιώργο), Σήκω Κώστα....

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΦΟΝΟΥ...

.... και ξαφνικά ανοίγει την μικρή πόρτα στο κοτέτσι και μπαίνει μέσα κρατώντας στα χέρια έναν μικρό μπαλτά. Ακολουθεί ένας πανικός με τα ζώα να τρέχουν έντρομα για να σωθούν. Χωρίς να καθυστερήσει στριμώχνει σε μια γωνιά ένα από αυτά και με σύντομες κινήσεις το αποκεφαλίζει πάνω σε ένα κούτσουρο που βρίσκεται εκεί δίπλα. Ο ορυμαγδός από τα ζώα συνεχίζεται αμείωτος. Μετά ανοίγει την πόρτα, παίρνει το σφαγμένο ζώο και φεύγει. Αυτό ήταν. Σε λιγότερο από ένα λεπτό η ησυχία επιστρέφει και πάλι στο κοτέτσι. Σαν να μην συνέβη τίποτα απολύτως. Τα ζώα κυκλοφορούν, τρώνε, αφοδεύουν και συμπεριφέρονται με την ίδια αφέλεια όπως λίγο πριν από το θανατικό.

Υ.Γ. Την επόμενη μέρα που πέθανε ο πατέρας μου κατέβηκα στο γραφείο για δουλειά. Πέθανε μετά από εγχείρηση καρδιάς.

ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΕΞΙΛΟΓΟΙ

Η γλώσσα η καθομιλούμενη, ζωντανός οργανισμός στα χείλη όλων μας, έχει όλα τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την ζωή και κατ' επέκταση τον βίο και τα έργα μας μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ζούμε. Εξελίσσεται ή μένει στάσιμη, αλλάζει ή τροποποιείται, προσαρμόζεται, μεταμορφώνεται και γενικά ζει και συμπορεύεται μαζί μας ακολουθώντας όλα τα θετικά ή τα αρνητικά της ατομικής ή συλλογικής ανάδειξής μας.
Έτσι δεν είναι τυχαίο πως στο διάβα των χρόνων πολλές λέξεις δαιμονοποιήθηκαν, καταργήθηκαν ή έμειναν ανενεργές χρήσης, άλλες "κατασκευάστηκαν" εξυπηρετώντας σημεία και ανάγκες των καιρών και άλλες χρησιμοποιούνται επί σκοπώ για ίδια ωφέλη.
Η ανυπόφορη σύγχρονη "ξύλινη" πολιτική γλώσσα, η στείρα ακαδημαϊκή ή ακαδημαΐζουσα, η αργκό, η μαλλιαρή δημοτική, η αριστερίζουσα - προοδευτική, ή η εθνικιστική - καθαρεύουσα είναι η απόδειξη της ανελέητης δύναμης της γλώσσας η οποία εκθέτει πλέον ανεπανόρθωτα τους ποιούντες χρήσιν παραδίδοντας την σήψη και παρακμή των στα κοινά όμματα και στην κατ' επέκραση κρίση και απόρριψη.
Ένα τυπικό παράδειγμα μιας "παρεξηγημένης" λέξης είναι και αυτή του Δωσίλογου που έχει ταυτιστεί με την ιδιότητα του προδότη - καταδότη κυρίως του 2ου Παγκόσμιου πολέμου, ενώ η αληθής ερμηνεία της είναι γνωστή και αναμφισβήτητη. Αλλά πως να μην περιθωριοποιηθεί - σκοπίμως άλλωστε - μια τέτοια λέξη; Ποιος από μας έχει την πρέπουσα αρετή ώστε να "δώσει λόγο", να απολογηθεί και κατ' επέκταση να υποστεί την βάσανον της κριτικής για τις ημέρες και τις πράξεις του; Σε μια χώρα όπου το "λάθρα βιώσας" και η ατιμωρησία έχουν αναχθεί σε εθνικό σπόρ, ο Δωσίλογος ως έκφραση χρηστού πολίτη είναι είδος ανύπαρκτο. Και θα παραμείνει ανύπαρκτος. Από την άλλη πλευρά φυσικά, ο Δεξίλογος δεν είναι δυνατόν να υπάρχει αυτεξούσιος και αυτόνομος. Η μία κατηγορία προϋποθέτει την ύπαρξη της άλλης. Ο Δεξίλογος δέχεται και βιώνει σαν αδιαχώριστο δίπολο του "απολογητή" του τα αγαθά της χρηστής, επ' αμοιβαία ωφελεία, πνευματικής ή υλικής διαχείρισης.
Αλλά όλες οι παραπάνω συμπεριφορές ανήκουν, δυστυχώς, στην εποχή μας, στην σφαίρα του ανύπαρκτου.Δικαίως λοιπόν η μεν πρώτη λέξη κατέχει την "ερμηνεία" που αρμόζει στους νυν χρήστες της και η δεύτερη είναι χρηστικά ανύπαρκτη.
Κιντάπογλου Γιάννης