Η γενική θεωρία της σχετικότητας του Einstein (1917), παρουσιάζει τον κόσμο κάτω από μια καινούργια, για το ανθρώπινο είδος, ενόραση. Μπροστά από τα μάτια μας και χωρίς να μπορούν οι ανθρώπινες αισθήσεις να το αντιληφθούν, ο Χρόνος και ο Χώρος αποτελούν ένα ενιαίο, αδιάσπαστο και με εντελώς ξεχωριστές ιδιότητες από αυτές που έχουν τα επί μέρους συστατικά του, σύνολο, τον αποκαλούμενο Χωροχρόνο, μέσα στον οποίο (Χωροχρόνο) εξελίσσονται όλα τα φαινόμενα της φυσικής. Ο Χωροχρόνος έχει τόση σχέση με τον Χώρο και τον Χρόνο όπως τον αντιλαμβανόμαστε μέσα από τις αισθήσεις μας, όση σχέση έχουν το Χλώριο και το Νάτριο σαν επιμέρους συστατικά με το κοινό μαγειρικό Αλάτι το οποίο αποτελείται από την ένωση των δύο (Χλωρίου και Νατρίου).
Έτσι λοιπόν ότι μετράμε με τις μεζούρες (χώρος) και με τα ρολόγια μας (χρόνος) είναι ένα εικονικό τμήμα μιας πλαστής (Ευκλείδειας) πραγματικότητας που εξυπηρετεί μόνο τις ανθρώπινες πρακτικές ανάγκες. Οι μετρήσεις αυτές εξυπηρετούν μόνο το ανθρώπινο είδος, δεν έχουν καμμία σχέση με την συμπαντική πραγματικότητα και πηγάζουν από την αδυναμία μας να αντιληφθούμε τις τέσσερεις αδιαίρετες διαστάσεις (x,y,z,t) του τετραδιάστατου χωροχρόνου που μας περιβάλλει, τις οποίες οι ατελείς αισθήσεις μας αδυνατούν να συλλάβουν.
Ο μαθηματικός χωροχρόνος στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας είναι ένας μη Ευκλείδειος χώρος ο οποίος μας περιβάλλει, και ο οποίος δεν είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτός στο σύνολό του από το ανθρώπινο γένος.
Αντιπροσωπευτική είναι η αναφορά του διάσημου Βρετανού αστροφυσικού Φρέντ Χόουλ (Fred Hoyle) στην έννοια του χωροχρόνου: "Τα πάντα υπάρχουν. Ό,τι υπήρξε κάποτε και ό,τι θα υπάρξει στο μέλλον, ενυπάρχει ήδη στο παρόν. Μόνο η συνείδησή μας κάνει τον διαχωρισμό και δημιουργεί το αίσθημα της ιστορικής ακολουθίας και αυτό του περάσματος του χρόνου. Τα αισθήματα είναι ψευδαισθήσεις, δημιουργήματα της συνείδησής μας, του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τον Κόσμο".
Όπως αναφέρει δε ο διάσημος επιστήμονας της Κυβερνητικής, Heins von Foerster (1973), "ο άνθρωπος δεν αντιλαμβάνεται "κάθε τι" που βρίσκεται έξω στον γύρω χώρο του, αλλά "΄ό,τι πιστεύει" πως θα έπρεπε να είναι εκεί". Και συνεχίζει: "...τούτο δεν θα πρέπει να μας δημιουργεί έκπληξη, διότι γύρω από μας, πραγματικά, δεν υπάρχει ούτε φως, ούτε χρώμα. Υπάρχουν ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Γύρω από μας, δεν υπάρχει ούτε ήχος, ούτε μουσική, αλλά μόνο περιοδικές διακυμάνσεις της πίεσης του αέρα. Ούτε ζέστη, ούτε κρύο, παρά μόρια με μεγαλύτερη ή μικρότερη κινητική ενέργεια. Τελικά και σίγουρα γύρω από μας δεν υπάρχει ούτε πόνος ούτε χαρά. Εφ' όσον λοιπόν όλα τα προηγούμενα ερεθίσματα δεν είναι κωδικοποιημένα σε νευρική δραστηριότητα, γεννιέται η θεμελιώδης ερώτηση, πως δημιουργεί ο εγκέφαλος την καταπληκτική ποικιλία αυτού του γεμάτου χρώματα κόσμου, όπως τον αντιλαμβανόμαστε από την στιγμή που ξυπνάμε και ορισμένες φορές στα όνειρά μας, όταν κοιμόμαστε. Φαίνεται λοιπόν ότι ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται εκείνα που θέλει και αυτά που μαθαίνει να αντιλαμβάνεται.
Και όπως λέει και ο λαϊκός βάρδος:
Όλα είναι τίποτα, όλα είναι ψέματα
σαν της οθόνης τους φόνους και τα αίματα
Όλα γυρίζουνε μες το κεφάλι μας
και μας θυμίζουνε το μαύρο χάλι μας...
