Θα ξεπλύνει η βροχή
τα όνειρά μου
και στο τέρμα θα φανεί
το λεωφορείο
Στην απόμακρη ματιά μου
μόνο κρύο.
Ο χειμώνας θα μου δώσει
αρχή και τέλος
και η πόλη θα γυμνώσει
την ελπίδα
Η αγάπη μες τα μάτια μου
παγίδα.
Σαν τριαντάφυλλο ματώνω,
δίχως βέλος
Κι όπου σ 'έψαξα
φωνή χωρίς αστείο
Του χειμώνα ή της ψυχής μου
τόσο κρύο;
Φύγε... τέτοια δεν μου πρέπει
ελευθερία,
η αγάπη και ο θάνατος
εταίροι
και η ζωή μου μια κλειστή
καγκελαρία.
Αφιερωμένο στον μικρούλη γιο μου Κωνσταντίνο που ψήνεται στον πυρετό από αμυγδαλίτιδα.
