Στις 15 Ιανουαρίου του 1919 στρατιώτες εισέβαλλαν στο σπίτι που κρυβόταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Κάρλ Λίμπκνεχτ ηγέτες του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν στο ξενοδοχείο "΄Εντεν" που βρισκόταν στις δυτικές συνοικίες του Βερολίνου.
Τον Λίμπκνεχτ τον χτύπησαν στο κεφάλι, τον έσυραν έξω από το κτίριο και τον πυροβόλησαν.
Την Ρόζα Λούξεμπουργκ την έσπασαν το κρανίο, την έσυραν στη γέφυρα του Λιχτενστάιν και εκεί ένας λοχαγός την πυροβόλησε στο κεφάλι όντας αναίσθητη. Ύστερα, "ξεφορτώθηκαν" το πτώμα της άτυχης νεκρής στον ποταμό Σπρέε. Την βρήκαν μετά από έξι μήνες σε κατάσταση αποσύνθεσης.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ μητέρα της φράσης "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" ήταν ήδη επικηρυγμένη με 100.000 μάρκα, με το τέλος της προδιαγεγραμμένο.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ δολοφονήθηκε. Το απόσταγμα όμως της ιδεολογίας της και οι τρεις αγαπημένες της λέξεις, δεν χάθηκαν. Έγιναν ιδεολογικό ορμητήριο για τις επόμενες γενιές, για τους επόμενους αγωνιστές, για τους οραματιστές του δυνατού και του αδύνατου. Για αυτούς που μέχρι σήμερα πιστεύουν και αγωνίζονται ο καθένας μέσα από το δικό του ατομικό ή συλλογικό πόστο.
"Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" λοιπόν. Φράση και πάλι επίκαιρη στις μέρες μας, δυστυχώς όμως μέσα από άλαλα χείλη ασεβών. Αυτών που ούτε Σοσιαλιστές είναι ούτε την βαρβαρότητα γνώρισαν. Και εύχονται και απεύχονται βαθειά μέσα τους να μην την γνωρίσουν. Γιατί αυτή τη φορά η βαρβαρότητα δεν θα έρθει από τους εν αδίκω ποιούντες, αλλά από τους εν δικαίω. Και η βαρβαρότητα που εκπορεύεται από τους δεύτερους έχει αποδειχθεί από την ιστορία ότι είναι η πιο σκληρή και η πλέον απάνθρωπη.
"Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα" λοιπόν. Και όταν οι νυν και εν πολλοίς πεποιημένοι "Σοσιαλιστές" ανοίξουν για μια ακόμη φορά στην ιστορία τους την βαλβίδα της κοινωνικής εκτόνωσης, μέσα από το ανθρώπινο τάχα πρόσωπο της διαχείρισης των αγαθών - (υλικών πρωτίστως και αν μας περισσέψει και πνευματικών) - θα φέρουν σύντομα (4-6 χρόνια) σε πέρας την αποστολή τους και θα αποχωρήσουν ένδοξοι, πλην ταπεινωμένοι τάχα, με την γεύση της περίλαμπρης ήττας στα χείλη (και της νίκης στην τσέπη), ανοίγοντας τον δρόμο στους άλλους, τους απροκάλυπτα καραδοκούντες, στρώνοντας τους για μια ακόμη φορά το χαλί της άμετρης χρήσης και κατάχρησης.
Και όπως λέει και ο λαϊκός ποιητής...
Αλλαγή μόνο για μόστρα...
Κάτσε Ανδρέα (βλ. Γιώργο), Σήκω Κώστα....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου