Πριν από λίγες μέρες, γνωστό υψηλόβαθμο στέλεχος ιδιωτικής τράπεζας και φίλος μου, μου εμπιστεύτηκε ότι η γυναίκα του - στέλεχος και αυτή άλλης ιδιωτικής τράπεζας - θα δώσει εξετάσεις στον ΑΣΕΠ για να προσληφθεί στο Δημόσιο.
- Καλά, του απάντησα αφελώς, η γυναίκα σου είναι τακτοποιημένη, αναγνωρισμένη και με μια καριέρα που υπόσχεται πολλά...
- Βεβαίως, μου απάντησε, όμως με ένα πολύ βασικό μειονέκτημα ... Δουλεύει. Και στο Δημόσιο θέλει να μπει για να μην Δουλεύει.
- Και οι αποδοχές της, τον ξαναρώτησα, θα είναι οι ίδιες;
-Όχι μου απάντησε. Θα παίρνει 400€ το μήνα λιγότερο. Αλλά δεν μας νοιάζει. Το πρωταρχικό είναι ότι δεν θα δουλεύει... Θέλει να ξεκουραστεί πια...
Τις τελευταίες μέρες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, πριν οι ανερχόμενοι και ακμαίοι Οθωμανοί αλώσουν την Βασιλεύουσα, υπήρχε τέτοια απαξίωση προς τις κρατικές και στρατιωτικές αρχές της Πόλης από τους πολίτες, ώστε οι περισσότεροι άνδρες (ο κύριος μοχλός κίνησης του τότε βασιλείου) κατέφευγαν σε μονές όπου μόναζαν όχι από περισσή πίστη, αλλά από την σαφή και ξεκάθαρη πρόθεσή τους να μην "δουλεύουν" και να μην στηρίζουν και παρέχουν τις υπηρεσίες τους στο κράτος.
Το κράτος λοιπόν σύντομα κατέρρευσε και με τις ευλογίες των μονών που τους φιλοξενούσαν.
Αλλά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και θα επαναλαμβάνεται όσο υπάρχουν πολίτες που δεν διδάσκονται από αυτήν. Όσο υπάρχουν μαθητές που αποστηθίζουν ημεροχρονολογίες για τις εξετάσεις και όσο υπάρχουν γονείς που βλέπουν την ιστορία ως ένα ακόμη "μάθημα", για να περάσουν τα αμόρφωτα παιδιά τους στα ήδη απαξιωμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα.
Τα κράτη δεν κινδυνεύουν από εξωτερικούς εχθρούς. Τα κράτη καταρρέουν εκ των ένδω. Μετά έρχονται οι "γείτονες" να αλώσουν. Και είναι απόλυτα φυσικό. Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται έλεγαν οι αρχαίοι. Αλλά στου κουφού (νεοέλληνα δημόσιου υπάλληλου) την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.
Αν υπηρετείς και στηρίζεις το κράτος σου με αίσθημα δημόσιου συμφέροντος και όχι πρόσκαιρης "κονόμας", δεν φοβάσαι κανέναν και τίποτα. Όσο μικρός και αν είσαι. Αλλιώς, αρχίζεις να φοβάσαι ακόμα και τους ξυπόλυτους γείτονές σου. Και μετά πλακώνουν οι δήθεν σωτήρες. Εξωτερικοί και Εσωτερικοί. Αλλά... πάντα με τα κατάλληλα ανταλλάγματα. Κανένας δεν έχασε πουλώντας πατριωτισμό, παρά μόνο την συνείδησή του.
Η περίπτωση του νυν κρατιδίου του Ισραήλ είναι ότι πιο σοφό έχει να διδάξει η ιστορία των ανθρώπων. Αλλά στη χώρα μας δυστυχώς την ιστορία την διαβάζουν αγράμματοι, αποστηθίζουν με πάθος το πότε (ημεροχρονολογία) έγινε η μάχη των Γαυγαμήλων (το γιατί και το πως τους αφήνει παγερά αδιάφορους) και μετά κατευθείαν για εξετάσεις στον ΑΣΕΠ.
Η Πόλη όμως ΕΑΛΩ (και πάλι). Πάνω στα κάστρα πέφτει πολεμώντας μόνος του ο τελευταίος Αυτοκράτορας (σκεπτόμενος πολίτης) χτυπημένος από τα βέλη της εγκατάλειψης και του αφορισμού. Οι άλλοι; Όπως πάντα, πρόθυμοι, θα εισπράξουν άμεσα για αντάλλαγμα, την προστασία της "Υψηλής Πύλης".
Καημένη Πατρίδα....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου